تماس با ما نقشۀ سایت صفحۀ اصلی
شعر و خاطره -->

        

      

        شعر 


 

در اندوه رفتن استاد حسن کسائی

از روزی که صدایت پشت تلفن می گفت :

 این درخت خشکیده است " "

 هر روز آرزوی دیدنت در دلم سبزتر شد

 . . .  امروز را برای نیلوفرهای کدام  برکه نی می نوازی ؟

 




هشتاد سال آه تو در نیزارها پیچید

اما تو را ای مرد! غیر از نی کسی نشنید

 هشتاد سال آزگار آوازهایت را

دنیای من لای گلیم طعنه ها پیچید

 اما تو باران بودی و هر قطره از نامت

بر یک گیاه تشنه در این سرزمین بارید

 تو آفتاب تازه ای بودی که لبخندت

در یک زمان بر هر دو قطب منجمد تابید

 مانند هندوها که روی شعله می رقصند

هشتاد سال انگشت هایت روی نی رقصید

 رقصیدی و دنیا پر از نت های رنگی شد

چرخیدی و مهتاب در پیراهنت چرخید

 نی از لبت شیرین و تلخ روزگارت را

چون شربتی از شوکران و شهد می نوشید 

حالا جهان یک کاسۀ آب است می بینی

عکس تو افتاده است در این کاسه، ای خورشید!

                                               پانته آ صفایی

                                 

 
 

 
 

     خاطره



  سکوت درصدای قمر !                                                                                                                                         31.jpg            

یه روز توو خیابون شاهرضا داشتم می رفتم، یه ماشین کنارم وایستاد : سایه ! سایه ! بیا بالا. برادر پوری سلطانی بود. گفتم : نه می خوام برم خونه . گفت : می خوایم یه جای خوبی بریم. گفتم : نه حوصله ندارم . گفت می خوایم بریم خونۀ قمر. رفتم سوار شدم. ] نحوۀ انعقاد این جمله و لحن سایه نشان می دهد که تا اسم قمر آمد ، بی چون و چرا و فوراً سوار ماشین شد[ . خونۀ قمر طرف نارمک، چهارصد دستگاه ، اونجا بود. بعد دیدم سه چهار تا ماشین دیگه هم هست . آقای کسائی و تاج اصفهانی و یه عده ای بودن ، چهل پنجاه نفر بودن. با خودشون غذا و مخلفات آورده بودن. خلاصه رسیدیم. در زدیم ، قمر اومد دم در. من می دونستم که قمر سکته کرده و دیگه صدا نداره ، ولی اون لحظه هیچ یادم نبود. گفتیم سلام. با یه صدای گرفته گفت: سلام قربانِ شما ] با چه غمی صدای خش دار قمر را تقلید می کند[. من همون جا بغض کردم : اِ ... مگه می شه چنین چیزی در طبیعت اتفاق بیفته! قمر صداش در نمی اومد ! ... موهاش طوری بود که انگار پارسال حنا بسته، رنگ حنا رفته و از وسط فرق باز کرده و ریشه های مو سفید و خاکستری بود مثل طناب های چرک بافته شده  یه چادر نماز سفید خالخالی به کمرش بسته بود.

] اشک سایه در می آید ... با بغض می گوید :[

طبیعت گاهی خیلی عجیب و غریبه کارش! زنی که همه آرزو داشتن یه دهن آوازشو بشنون ، صداش در     نمی اومد. اون صحنه قابل تصویر و باز گفتن نیست؛ حقش ادا نمی شه ... خیلی اذیت شدم . اصلاً داشتم دیوانه می شدم. خلاصه رفتیم توو . بیچاره پا شد پذیرایی بکنه. گفتیم خانوم قمر شما بنشینید، ما همه چی با خودمون آوردیم، اون هم گرفت رو زمین نشست ... بالا سرش یه عکسی ازش بود، همون عکسی که نیمتاج داره و یقۀ دکولته داره . یک کنتراست غم انگیزی بین قمری که رو زمین نشسته و عکس بالای سرش درست شده بود. غذا گرم کردند وشام خوردیم و ... ساز و آواز شروع شد. کسائی نی زد و تاج شروع کرد به خوندن .

] اشک درچشم سایه حلقه می زند. به سیگارش پک های عمیق عصبی می زند[

وای ... این زن، سرشو گذاشت به زمین، مثل حالت سجده و شروع کرد به زوزه کشیدن ] سایه با گریه صدای قمر را تقلید می کند[ و ضّجه می زد ... ساز قطع شد و همه زدن به گریه . نمی دونین چه وضعی بود ؛ مجلسِ عزا شد.               

 

                                                                                                                                  

هـ .الف .سایه                   

 از کتاب پیر پرنیان اندیش           

   مصاحبه گر : میلاد عظیمی - انتشارات سخن-1391

                  

  Copyright 2006 All rights reserved. Design by chavoosh Co